اصالت بی‌فایده بودن هرگونه توافق ضدتحریمی با غرب

اصول

1: اصل بدعهدی و رفتار ابزارگرایانه غرب در مذاکرات[1]

2: اصل بی‌اثر بودن توافقات بدون زیرساخت شفاف و پایدار داخلی[2]

3: اصل استفاده دشمن از منافذ توافق برای نفوذ فرهنگی-سیاسی[3]

4: اصل تحریم‌پذیری دائمی و کنترل‌پذیر نبودن انگیزه‌های دشمن[4]

5: اصل «مذاکره برای اعتبارسازی» از سوی غرب، نه رفع تحریم[5]

چالش‌ها

1: بی‌تجربگی یا خوش‌بینی در اعتماد به وعده‌های غربی‌ها[6]

2: سیاسی شدن پرونده‌های ملی مانند مذاکرات هسته‌ای[7]

[1] . آمریکا در مذاکرات هدف واقعی‌اش کاهش تحریم یا حل بحران نبود، بلکه دنبال جنگ روانی، کسب وجهه اخلاقی و ایجاد شکاف در حاکمیت ایران بود.

[2] . توافق با غرب بدون اصلاح داخلی و شفافیت اقتصادی می‌تواند زمینه‌ساز فساد، فرار سرمایه یا سوء‌استفاده افراد شود.

[3] . پول‌هایی که از مسیرهای توافق‌شده یا پوششی خارج می‌شوند، نهایتاً در پروژه‌هایی علیه منافع ایران خرج می‌شوند.