چکیده
اقتصاد و امنیت در محیط راهبردی معاصر دو حوزه مستقل از یکدیگر نیستند، بلکه دارای پیوندی ساختاری، مستمر و چندلایهاند که تمامی ابعاد قدرت ملی را تحت تأثیر قرار میدهد. در این چارچوب، توان اقتصادی یکی از ارکان بنیادین امنیت ملی، بازدارندگی، تابآوری و استمرار اداره کشور در شرایط بحران و فشارهای خارجی به شمار میآید. همچنین، امنیت پایدار بستر لازم برای رشد اقتصادی، توسعه زیرساختها، گسترش سرمایهگذاری، پیشرفت فناوری، نوآوری و افزایش ظرفیتهای تولیدی را فراهم میسازد. تحولات نظام بینالملل نیز نشان میدهد که عرصههای تقابل با دشمنان از حوزههای صرفاً نظامی به عرصههای اقتصادی، مالی، انرژی، فناوری، اطلاعات و زنجیرههای تأمین گسترش یافته است. بر همین اساس، ابزارهایی مانند تحریم، محدودیتهای مالی، کنترل فناوری، اختلال در تجارت و فشار بر زیرساختهای حیاتی، به مؤلفههای اصلی رقابتهای امنیتی تبدیل شدهاند. این رویکرد، مفهوم امنیت را در قالب منظومهای متشکل از امنیت اقتصادی، مالی، انرژی، غذایی، فناورانه، سایبری و زیرساختی مورد مطالعه قرار میدهد و بر تأثیر متقابل این ابعاد تأکید میورزد. همچنین، شناخت واقعیتهای راهبردی و تدوین سیاستهای مؤثر در برابر دشمنان، مستلزم تحلیل همزمان ظرفیتهای اقتصادی و امنیتی و بررسی تعامل مستمر آنها در سطوح ملی، منطقهای و بینالمللی است. در این چارچوب، پژوهشهای میانرشتهای، آیندهپژوهی، طراحی الگوهای جامع حکمرانی و ایجاد سازوکارهای هماهنگ میان نهادهای اقتصادی و امنیتی، از الزامات اساسی ارتقای قدرت ملی و افزایش تابآوری کشور در برابر تهدیدهای نوین به شمار میآید. در مجموع، قدرت ملی پایدار حاصل همافزایی مستمر ظرفیتهای اقتصادی، امنیتی، فناورانه، مدیریتی و نهادی است و ارزیابی هر راهبرد مقابله با دشمنان، بدون توجه به این تعامل ساختاری، تصویری ناقص از واقعیتهای راهبردی ارائه خواهد داد.
واژگان کلیدی
اقتصاد، امنیت ملی، قدرت راهبردی، تابآوری ملی، بازدارندگی، تحریمهای اقتصادی، قدرت ملی، رقابتهای بینالمللی، زیرساختهای حیاتی، حکمرانی راهبردی
اصول
1: اصل ابتناء همه مؤلفههای امنیت ملی بر بنیانهای اقتصادی بهعنوان یکی از ارکان بنیادین قدرت راهبردی کشور در مدیریت تقابلهای مستمر با دشمنان و حفظ پایداری ملی[1]
2: اصل وجود رابطهای ساختاری، مستمر و چندلایه میان اقتصاد و امنیت در تمامی سطوح رقابت، تقابل و رویارویی دولتها و بازیگران نظام بینالملل[2]
3: اصل گسترش عرصههای تقابل با دشمنان از میدانهای سنتی نظامی به حوزههای اقتصادی، مالی، فناورانه، انرژی، اطلاعاتی و زیرساختهای حیاتی در محیط راهبردی معاصر[3]
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.