اصالت سنت شدن بدعت‌ها در زمان قبل از ظهور

اصول

۱: اصل جایگاه بدعت‌ها در قالب سنت‌های پذیرفته شده و ضرورت حفظ معیارهای حقیقی دینی و فرهنگی[۱]

۲: اصل هم‌نشینی ظاهر خندان و شاداب افراد با قلب‌های محتاط و پرتفکر به عنوان نمادی از پیچیدگی‌های درک معنوی و اخلاقی جامعه[۲]

۳: اصل ارزش منزلت مؤمنان حقیقی در نظام اجتماعی و فرهنگی جامعه و نقش آن در پایداری معیارهای دینی و اخلاقی[۳]

۴: اصل جایگاه اجتماعی افراد با ظاهر خوشایند و تأثیر آن بر شناخت معیارهای دینی و فرهنگی ^[۴]

۵: اصل ارزش همزمان ظاهر و باطن در شناخت معیارهای حقیقی دینی و اخلاقی و تأثیر آن بر سلامت فرهنگی جامعه[۵]

[۱] . حدیث می‌فرماید: «السُّنَّهُ فِیهِمْ بِدْعَهٌ، وَ البِدعَهُ فِیهِمْ سُنّهٌ»؛ این بیان نشان می‌دهد که پذیرش بدعت‌ها به عنوان سنت، ضرورت تعریف و حفظ معیارهای واقعی سنت‌های دینی را برجسته می‌کند و امکان رشد معنوی جامعه را تقویت می‌نماید.

[۲] . امام عسکری۷ فرمودند: «وجوهُهم ضاحِکهٌ مُستبْشِرهٌ و قُلوبُهمْ مُظْلِمهٌ مُتَکَّدِرَهٌ»؛ این بیان نشان می‌دهد که تفاوت میان ظاهر شاد و باطن تأمل‌گر و عمیق افراد، زمینه‌ای برای تحلیل دقیق‌تر ارزش‌ها و رفتارهای دینی و اخلاقی فراهم می‌آورد و جامعه را نسبت به معیارهای حقیقی هدایت می‌کند.