اصالت ابتر بودن هرگونه عدم تعریف الفاظ قرآن به حقیقتی از حقائق آیه‌ای صاحب‌الزمان (عجل‌الله تعالی فرجه‌الشریف)

اصول

• اصل تعریف هر لفظ قرآنی در نسبت با ربوبیت طریقی آیه‌ای امام زمان_(عج)برای رفع ابتریت معنا و انقطاع هدایت[1]
• اصل انکار معناهای ولائیه وشرعیه قرآنی بدون اتصال به حقیقت آیه‌ای امام زمان_(عج)به‌عنوان ربّ آیات و نفس هدایت[2]
• اصل رفع تعلیق معنا با تعریف واژگان قرآن در مدار ربوبیت طریقی زنده امام زمان_(عج)و فعلیت ظهور تربیتی[3]
• اصل اتصال هر لفظ قرآن به حقیقت آیه‌ای امام زمان_(عج)به‌عنوان مجرای معنا، جهت و ربوبیت طریقی امام زمان _(عج) تربیتی[4]
• اصل رفع خسارت ارتباط با خداوند با تعریف واژگان قرآن در مدار ربوبیت طریقی امام زمان_(عج)و آیه زنده[5]

[1]. ربوبیت طریقی امام زمان _(عج) یعنی معناهای قرآن باید از وجود ایشان صادر شوند تا از ابتریت، تعلیق و بی‌جهتی نجات یابند. این اصل تربیت را از تفسیر عرفی، معناهای ذهنی و برداشت‌های لغوی به معناگیری ربانی، هدایت تعلیلی و اتصال ولایی ارتقاء می‌دهد.

[2]. ربوبیت طریقی امام زمان _(عج)یعنی _{معناهای} بدون اتصال به ایشان، فاقد صدق و جهت‌اند و موجب ابتریت مفهومی می‌شوند. این اصل تربیت را از تفسیرهای بی‌ثمر، برداشت‌های خودبنیاد و معناهای ذهنی به معناگیری ربانی، حجیت ولایی و هدایت تعلیلی ارتقاء می‌دهد.