اصالت تقوم درک حیث صدقى کلمات و حروف و جملات منابع وحیانی به ملاحظه حقیقت آیه اى صاحب الزمان(عج)

اصول [۱]

• اصل صدق آوای قرآن به ملاحظه حقیقت آیه‌ای امام زمان^(عج)به‌عنوان ظهور صوتی هدایت ربوبی[۲]
• اصل صدق حروف قرآن به ملاحظه حقیقت آیه‌ای امام زمان^(عج)به‌عنوان اجزاء فعلیت‌یافته ربوبیت در ساختار لفظ[۳]
• اصل صدق کلمات قرآن به ملاحظه حقیقت آیه‌ای امام زمان^(عج)به‌عنوان تجلی ربوبیت در قالب واژگان[۴]
• اصل صدق جملات قرآن به ملاحظه حقیقت آیه‌ای امام زمان^(عج)به‌عنوان ترکیب هدایت ربوبی در سطح معنا[۵]
• اصل صدق مفاهیم قرآن به ملاحظه حقیقت آیه‌ای امام زمان^(عج)به‌عنوان جهت‌دارسازی معنا در مدار ربوبی[۶]

[۱]. بدون وساطت مفهومی معنایی معنونی صاحب الزمان^(عج) و به تبع نسبت به سایر أهل البیت ، هیچ فهمی از قرآن و وحی نه تنها واقعی نیست که بر فرض واقعی بودن ولو در یک مرتبه – به جهت عدم نمایش حق و نفی ،باطل صادق ،نیست چرا که صدق دائر مدار بیان واقع حق و بلکه حق واقع است.

[۲]. آوای قرآن تنها وقتی صادق است که از ربوبیت امام حی صادر شود. این تعریف تربیت را از نغمه‌گرایی عرفی، تکرار حافظه‌ای و بی‌جهتی صوتی به فعلیت هدایت، معناگیری ربانی و اتصال زنده ارتقاء می‌دهد.