اصالت ضرورت پذیرش محدودیت عقل و لزوم تواضع معرفتی نسبت به وحی در مسیر رشد انسانی

اصول

۱: اصل محدودیت کمی و کیفی عقل در درک تمام حقایق هستی[۱]

۲: اصل ضرورت تکمیل معرفت با بهره‌گیری از علم حضوری و وجدان درونی[۲]

۳: اصل وظیفه‌گرایی عقل در حوزه‌های مشخص و محدود به امور محسوس[۳]

۴: اصل تعامل و تکمیل متقابل عقل و سایر قوای ادراکی انسان[۴]

۵: اصل پرهیز از اطلاق کامل عقل بر تمامی حوزه‌های معرفتی[۵]

[۱] . عقل انسان، به‌رغم نقش مهمش در شناخت امور محسوس و تحلیل مسائل مادی، از نظر کمّی و کیفی محدود است و نمی‌تواند تمامی ابعاد موجودات، اسرار طبیعت و حتی ذات حق تعالی را به‌طور کامل و دقیق درک کند، و این محدودیت نشان‌دهنده ضرورت بهره‌گیری از منابع معرفتی دیگر است.

[۲] . شناخت انسان نباید تنها متکی بر عقل باشد و برای دست‌یابی به معرفت عمیق و فراگیر، استفاده از قوای ادراکی دیگر مانند وجدان، شهود و علم حضوری که مستقیم از خداوند یا الهام ناشی می‌شوند، الزامی است.