اصالت قابل پاسخ بودن موضوعات مستحدثه بدون نمونه پیشین

اصول

1: اصل قابلیت ارائه حکم فقهی مستقل برای موضوعات مستحدثه بدون اتکا به نمونه‌های پیشین[1]

2: اصل لزوم شناسایی ویژگی‌های بنیادین و ماهیت ذاتی موضوعات جدید برای استنباط مستقل احکام[2]

3: اصل توجه به ظرفیت عقل و معیارهای عرفی در تحلیل موضوعات بدون سابقه مشابه برای افزایش اعتبار استنباطات[3]

4: اصل لزوم بهره‌گیری از اصول کلی شرعی و قواعد معتبر فقهی برای مواجهه با مستحدثات فاقد نمونه تاریخی[4]

5: اصل تبیین قواعد امکان‌پذیری و عدم امکان تحقق احکام بر اساس تحلیل ماهیت موضوعات جدید[5]

[1] . موضوعات نوظهور قابلیت دریافت حکم مستقل را دارند، مشروط بر آنکه تحلیل‌های دقیق فقهی، عقلایی و عرفی برای آنها فراهم شود تا اعتبار استنباط حفظ گردد.

[2] . شناخت دقیق خصوصیات و ویژگی‌های ذاتی هر موضوع نوظهور، امکان صدور حکم فقهی بدون نیاز به نمونه‌های پیشین را فراهم می‌کند و از برداشت‌های سطحی جلوگیری می‌نماید.