اصالت لزوم تشخیص و تمایز میان حقیقت و مصلحت در سیره سیاسی امامان (علیهم‌السلام)

اصول

1: اصل تمایز میان آموزه‌های ثابت دینی و انعطاف‌پذیری سیره سیاسی امام در مواجهه با غاصبین قدرت[1]

2: اصل ضرورت بازشناسی مرز دقیق مصلحت‌اندیشی از حقیقت در سیره سیاسی امام معصوم[2]

3: اصل مصلحت‌اندیشی به‌عنوان ابزار حفظ بنیادهای اسلامی، انقلاب و امت در برابر دشمنان داخلی و خارجی[3]

4: اصل جهل نسبت به جایگاه الهی امام در نظام توحیدی به‌عنوان عامل اصلی اشتباهات مدعیان اسلام‌شناسی[4]

5: اصل تحجّر ذهنی و فکری، سد راه درک عمیق و تجزیه‌وتحلیل دقیق مسائل سیاسی و اجتماعی[5]

[1] . سیره عملی و گفتاری ائمه اطهار:در فروع و احکام دینی ثابت و لایتغیر بوده اما رفتار سیاسی ایشان در مواجهه با حکام ستمگر و غاصبین خلافت مطابق مقتضیات زمانی و مکانی متغیر بوده و این انعطاف شاخص مصلحت‌اندیشی در خدمت حقیقت است.

[2] . تشخیص مصلحت از حقیقت باید بر اساس تحلیل سیره سیاسی امام7 صورت گیرد، زیرا مصلحت هرگز جایگزین حقیقت نیست بلکه ابزار حفظ حقیقت و امنیت جامعه اسلامی در برابر دشمنان پیچیده و خطرناک است.