اصول

• اصل ضرورت درک “تحول” و “دگرگونی” به عنوان ذاتی جدایی‌ناپذیر از حیات پدیده‌های زنده اجتماعی و فرهنگی[1]
• اصل لزوم تناسب میزان تغییرات فرهنگی با میزان ساختاری‌بودن یا غیرساختاری‌بودن پدیده‌های اجتماعی[2]
• اصل ضرورت مدیریت هوشمندانه تغییرات فرهنگی همراه با سرکوب های بایسته برای جلوگیری از تبدیل تغییر به آسیب[3]
• اصل ضرورت تشخیص بحران ناشی از “گسست فرهنگی” (عدم انطباق فرهنگ مادی و غیرمادی) به عنوان ریشه مشکلات[4]
• اصل لزوم پرهیز از دخالت مستقیم حکومتی در سبک زندگی مردم و سپردن کار فرهنگی به نهادهای مردمی[5]

[1] . درک «تحول» و «دگرگونی» از سنت‌های حاکم بر جهان آفرینش است و هیچ پدیده اجتماعی و فرهنگی بدون آن پایدار نمی‌ماند. سنت الهی بر آن است که جامعه زنده، همواره در حرکت و اصلاح باشد. شناخت این دگرگونی‌ها شرط رشد حکیمانه است. غفلت از این اصل، جامعه را به رکود و فروبستگی می‌کشاند.

[2] . تغییر فرهنگی زمانی ثمربخش است که با ماهیت ساختاری یا غیراساسی پدیده‌های اجتماعی هماهنگ باشد. شریعت نیز میان امور بنیادین و امور تبعی تفاوت می‌نهد و هر یک را با میزان مناسب تحول می‌پذیرد. عدم تناسب تغییر، تعادل جامعه را برهم می‌زند. سامان حکیمانه تغییر، مایه اعتدال و پایداری فرهنگ است.