اصالت امکان مشروط استعمال الفاظ آیات وحی در اکثر از معنا

اصول

1: اصل ضرورت تمایز بنیادین میان مقام ثبوت و مقام اثبات در مسئلۀ استعمال الفاظ[1]

2: اصل امکان ثبوتی استعمال لفظ در اکثر از معنا و اختصاص آن به مقامات ویژه و خاص گفتار[2]

3: اصل ندرت وقوع و خلاف ظاهر بودن استعمال لفظ در بیش از یک معنا در عرف محاوره‌ای[3]

4: اصل امکان اراده همه معانی محتمل در لفظ واحد[4]

5: اصل امکان لحاظ‌های متعدد در صورت عدم تنافی معانی فوق[5]

[1] . این اصل بر ضرورت تفکیک دقیق میان امکان ثبوتی که صرفاً ناظر به امکان عقلی و ذهنی است و مقام اثبات که با واقعیت محاوره‌های عرفی و حجیت ظهور مرتبط است، تأکید می‌نماید و نشان می‌دهد که غفلت از این تمایز موجب خلط مباحث می‌شود.

[2] . این اصل تأکید دارد که گرچه از نظر عقل و ثبوت، استعمال لفظ در بیش از یک معنا امر ممکن و قابل تصور است، اما تحقق آن تنها در موارد خاصی همچون لغزها، معمّاها و ماده‌تاریخ‌ها صورت می‌گیرد و نمی‌توان آن را به محاورات عادی و روزمره تعمیم داد.