اصول
1: اصل کاهش درک عمیق و لذت واقعی از علوم عطیهای در صورت غفلت از منبع وجود، فضل الهی و نقش مستقیم خداوند در تحقق تواناییها و استعدادهای عقل انسانی[1]
2: اصل کاهش کیفیت لذت و ارزشگذاری درست بر علم اکتسابی در صورت غفلت از نقش فضل الهی در تمامی مراحل کسب و تحقق دانش فردی[2]
3: اصل مانع شدن جهل نسبت به حقیقت نفس، خاستگاه وجودی و ارتباط مستقیم میان فضل الهی و تواناییهای عقل و فکر در درک کامل علوم اکتسابی و عطیهای[3]
4: اصل اهمیت شناخت منشأ آفرینش و نقش فضل الهی در شکلگیری کیفیت لذت علمی و عمق درک انسان از دانش[4]
5: اصل نقش نور ایمان به عنوان عطیهای الهی در شکلدهی به لذت واقعی، ادراک عمیق و تجربه معنوی انسان از علوم الهی و ارزشهای معرفتی[5]
[1] . آگاهی نداشتن انسان از اینکه همه علوم و استعدادهای عقل و فکر او عطیهای الهی است، موجب میشود لذت علمی او محدود و ناقص باشد و توانایی درک ارزش واقعی علوم عطیهشده کاهش یابد.
[2] . وقتی انسان نمیداند که همه تواناییها و نتایج تلاش فکری او در حقیقت عطیه الهی است، حتی علم بهدستآمده با کوشش خود او بهدرستی ارزیابی نمیشود و لذت واقعی از آن محدود میماند.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.