اصول
1: اصل تکوین هویت جمعیِ ولائی بهمثابه سرمایه نمادینِ تجلییافته در آیینهای ملّی و بستر بازنمایی عینیِ عزّت تاریخی و قدرت نرم تمدنی[1]
2: اصل پیوند قدسیّت معنوی با تجلّی اجتماعیِ اقتدار ملّی در فرآیند نمادسازی آیینی و بازتولید سرمایه معنوی در عرصه عمومی[2]
3: اصل کارکرد ارتباطیِ آیینهای ملّی بهعنوان رسانه تمدنیِ انتقال پیام عزّت و خودباوری به افکار عمومی داخلی و نظام ادراکی بینالمللی[3]
4: اصل بازدارندگی نرم مبتنی بر نمایش انسجام ارادی و همگرایی ولائی در صحنههای عمومیِ پرشکوه و عزّتآفرین[4]
5: اصل تثبیت مشروعیت سیاسی از رهگذر تجلی مردمیِ عزّت ملّی در آیینهای فراگیر و بازتابیافته در حافظه تاریخی جامعه[5]
[1]. نمایش شکوه و عزّت در مناسبتهای ملّی زمانی معنا مییابد که بر هویت ولائیِ درونیشده استوار باشد. این هویت، سرمایهای نمادین است که در آیینهای عمومی به ظهور میرسد و انسجام تاریخی را آشکار میکند. جلوه عینی این سرمایه فرهنگی، تصویر قدرت نرم ملّت را در سطح داخلی و خارجی تثبیت میکند. چنین ظهوری، احساس اقتدار پایدار را در وجدان جمعی تقویت مینماید.
[2]. شکوه ملّت ولائی ریشه در پیوند میان معنویت و اجتماع دارد. هنگامی که مناسبتهای ملّی حامل معناهای قدسی باشند، اقتدار ملّی از سطح مادی فراتر میرود. این پیوند، سرمایه معنوی را به سرمایه اجتماعی تبدیل میکند. نتیجه آن شکلگیری قدرت نرمی است که نه بر اجبار، بلکه بر جاذبه ارزشی استوار است.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.