اصالت ورود هوشمندانه و محدود به مذاکرات با دشمنان جهانی به منظور مدیریت ادراک و افشای نفاق دشمن

اصول

۱: اصل تفکیک بنیادین میان مذاکره تاکتیکی برای افشاگری و مذاکره اعتقادی برای توافق[۱]

۲: اصل اهمیت معنا و مقصود راهبردی بر صورت و نتیجه ظاهری در دیپلماسی تقابلی[۲]

۳: اصل بهره‌گیری آگاهانه از فضای مذاکره به‌عنوان میدان مهندسی افکار و ادراکات عمومی[۳]

۴: اصل به چالش کشیدن مشروعیت مفهومی و اخلاقی ادبیات سیاسی غرب در میدان گفتگو[۴]

۵: اصل نمایش تمایز عقلانیت الهیِ عدالت‌محور با عقلانیت ابزاری و سودمحور غربی[۵]

[۱] . در هندسه اندیشه انقلاب اسلامی، گفت‌وگو با دشمن نه از سر باور به اصلاح او، بلکه برای آشکارسازی چهره حقیقی استکبار در برابر وجدان بشریت صورت می‌گیرد؛ مذاکره در این معنا نه سازش بلکه صحنه‌ای از نبرد نرم است.

[۲] . در برابر دشمنی که هدفش فریب و انقیاد است، غرض از حضور در میدان مذاکره نه امضای توافق بلکه تثبیت معنا و پیام مقاومت است تا قدرت گفتمانی انقلاب از درون گفتگو بر ضد منطق سلطه بازتولید شود.