اصالت تقوّم مشروعیّت حق انتخاب‌های فردی در حوزه‌های اجتماعی به رعایت چارچوب‌های شرعی و ولایت الهی از برای رشد و نشاط واقعی جامعه

اصول

۱: اصل مشروعیت حق انتخاب فردی در پرتو عبودیت الهی[1]

2: اصل پیوند اختیار فردی با مسئولیت اجتماعی و دینی[2]

3: اصل مرزبندی میان آزادی مشروع و آزادی ویرانگر[3]

4: اصل پیوند آزادی فردی با امنیت ملی و ثبات اجتماعی[4]

5: اصل ولایت دینی به مثابه ضامن سلامت انتخاب‌ها و رشد و نشاط پایدار[5]

[1] . حق انتخاب فردی زمانی دارای مشروعیت، اعتبار و ارزش حقیقی است که نه بر مبنای امیال زودگذر و خواهش‌های نفسانی، بلکه در پرتو شریعت الهی و آموزه‌های ثابت اسلامی معنا و جهت پیدا کند، چرا که تنها در این صورت است که انتخاب‌های شخصی در مسیر خیر جمعی، تعالی روح انسانی و تحقق عدالت اجتماعی قرار گرفته و از انحراف به سوی فردگرایی افراطی که همبستگی امت اسلامی را تضعیف می‌کند باز داشته می‌شود.

[2] . اختیار فردی در جامعه ولایی، هرچند حقی ثابت و خدشه‌ناپذیر به شمار می‌آید، اما هنگامی می‌تواند منشأ آثار مثبت و ثمربخش گردد که با مسئولیت اجتماعی، التزام به ارزش‌های دینی و پایبندی به اصول انقلاب اسلامی در هم تنیده شود، چرا که در غیر این صورت آزادی‌ها به جای تقویت روح همدلی و همبستگی، به منبع تعارض منافع و گسست اجتماعی بدل می‌گردند و مسیر پیشرفت جمعی جامعه اسلامی را دچار آسیب و رکود خواهند کرد.