اصالت تمایز اساسی میان تنهابودن و تجربه عمیق احساس تنهایی و تأثیر نادرستی باورهای خودارزیابی بر کیفیت تعاملات اجتماعی

اصول

• اصل تمایز بنیادین و ضروری میان تنهابودن و احساس تنهایی به‌عنوان دو تجربه کاملاً متفاوت[۱]
• اصل ارزشمند و غیرقابل انکار برقراری ارتباط انسانی به‌رغم مقاومت‌های روانی اولیه[۲]
• اصل شناخت و اصلاح شکاف مخرب بین تصور خود از میزان دوست‌داشتنی بودن و واقعیت رفتارهای اجتماعی[۳]
• اصل تقویت نگرش مبتنی بر شواهد علمی در جهت توانمندسازی روانی و تشویق به تعاملات انسانی[۴]

چالش‌ها

• مقاومت روان‌شناختی عمیق در برابر شروع گفت‌وگو با افراد غریبه، ناشی از ترس‌های اجتماعی و خودسانسوری[۵]

[۱]. تنهابودن صرفاً به فقدان حضور فیزیکی دیگران اشاره دارد، در حالی که احساس تنهایی یک بحران روانی و اجتماعی است که حتی در حضور جمع نیز می‌تواند فرد را منزوی و جداشده از دیگران کند، شناخت این تمایز شرط لازم برای هر راهکار اثربخش در حوزه سلامت روان و تعاملات انسانی است.