چکیده
این نوشتار بر ضرورت احیای ظرفیت روایتسازی جمعی جامعه ولائی از آینده بهعنوان یکی از پیششرطهای بازگرداندن توانایی جامعه در تصور آینده، برنامهریزی و کنش هدفمند تأکید دارد. بر این اساس، آینده صرفاً حاصل پیشبینی یا برنامهریزی نیست، بلکه در بستر روایتهای مشترک، حافظه تاریخی، تخیل اجتماعی، زبان، فرهنگ و تجربههای جمعی جامعه ولائی معنا مییابد. هرچه ظرفیت جامعه برای تولید و بازتولید روایتهای مشترک از آینده تضعیف شود، انسجام ادراک عمومی، هماهنگی اجتماعی و توانایی شکلدهی به افقهای مشترک نیز کاهش مییابد. ازاینرو، تقویت روایتهای آیندهمحور از طریق پیوند میان تجربههای تاریخی، تعامل میان نسلها، همکاری نهادهای فرهنگی، آموزشی، پژوهشی و رسانهای و گسترش گفتوگوی اجتماعی، زمینه بازسازی تصویرهای مشترک از آینده و افزایش قابلیت برنامهریزی و کنش آگاهانه را فراهم میسازد. در این نگاه، روایتسازی جمعی جامعه ولائی نه صرفاً یک فعالیت فرهنگی، بلکه فرآیندی اجتماعی و شناختی برای سازماندهی ادراک عمومی، تقویت همگرایی اجتماعی و ایجاد افقهای مشترک برای حرکت جامعه به سوی آینده است.
واژگان کلیدی
روایتسازی جمعی جامعه ولائی، آینده، آیندهنگری، افقهای زمانی، تخیل اجتماعی، حافظه تاریخی، ادراک جمعی، برنامهریزی، کنش هدفمند، روایتهای اجتماعی، فرهنگ، زبان، معنا، جامعه ولائی، ارتباطات اجتماعی
اصول
۱: اصل جایگاه بنیادین ظرفیت روایتسازی جمعی جامعه ولائی از آینده در چارچوب بازگرداندن قابلیت تصور، برنامهریزی و کنش هدفمند در ساختارهای ادراکی، فرهنگی، اجتماعی، تاریخی و ارتباطی جامعه[1]
۲: اصل محوریت ظرفیت روایتسازی جمعی جامعه ولائی از آینده در شکلگیری تصویرهای مشترک از افقهای زمانی جامعه و سازمانیافتگی ادراک عمومی نسبت به آینده[2]
۳: اصل پیوستگی ظرفیت روایتسازی جمعی جامعه ولائی از آینده با حافظه تاریخی، تخیل اجتماعی، بازنمایی فرهنگی، زبان مشترک و ساختارهای معنایی جامعه[3]
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.