اصالت کشفی بودن ولایت از برای فقیه شایسته و تأثیر آن بر چیستی و چگونگی مشروعیت آن

اصول

۱: اصل کشف ولایت فقیه به‌مثابه پرده‌برداری معرفتی از ولایت الهیِ پیش‌نهفته در ساختار هدایت بشر[۱]

۲: اصل حقیقت مشروعیت فقیه، هم‌سنخ با میزان اتصال وجودی او به منبع ولایت الهیِ مکشوف[۲]

۳: اصل ولایت مکشوف به‌عنوان بسط و امتداد همان حقیقت واحد ولایت معصوم، نه ایجاد ولایتی تازه[۳]

۴: اصل استقلال منشأ مشروعیت در ولایت مکشوف نسبت به پذیرش اجتماعی و رأی مردمان[۴]

۵: اصل فقیه شایسته به‌عنوان آینۀ پاک و شفاف برای انعکاس ولایت الهی و نفی هرگونه مالکیت بر قدرت[۵]

[۱]. ولایت فقیه، حقیقتی است که پیش از هر قرارداد بشری در سلسلۀ ولایت الهی مستقر است و فقیه شایسته، آن را می‌شناسد و آشکار می‌کند. مشروعیت او ریشه در این اتصال مکشوف دارد، نه در هیچ اعتبار مردمی یا جعل ثانوی. در این منطق، ولایت یک امر پیشینیِ حقانی است که به‌واسطۀ کشف، از خفا به ظهور اجتماعی می‌رسد.

[۲]. مشروعیت درجات دارد و وابسته به میزان تطابق فقیه با حقیقت ولایت است. هر مقدار که صفای معرفتی و ولائی فقیه بیشتر باشد، اتصال او به منبع ولایت عمیق‌تر و مشروعیت او قوی‌تر است. کاستی در عدالت، علم یا بندگی، موجب نقصان در قابلیت کشف و در نتیجه، نقصان در مشروعیت می‌شود.