اصالت عدالت و نظم در مدار ولایت به عنوان شاخص تکوینی هرگونه بالندگی سیاسی و اجتماعی

اصول

۱: اصل ساختار ولاییِ عدالتِ موزون به‌مثابه میزان قدسیِ قوام‌بخشِ نظم سیاسی و اجتماعی[۱]

۲: اصل هندسه‌ی ولاییِ نظمِ توحیدی به‌عنوان صورت‌بخش پیوستگی نیروهای انسانی در مسیر تعالی[۲]

۳: اصل نسبت امامت‌مدار عدالت و نظم در مقام قانونمندی سنن تاریخیِ بالندگی جامعه[۳]

۴: اصل سنخیت ولایت‌پذیر ساختار سیاسی با عدالت قدسی به‌عنوان شرط امکان صعود اجتماعی[۴]

۵: اصل کارکرد ولاییِ نظم در تبدیل نیروهای متکثر جامعه به پیکره‌ی ارگانیکِ واحدِ توحیدی[۵]

[۱]. عدالت در منظر ولایی، امری فراتر از تنظیم اجتماعی است و حقیقتی قدسی محسوب می‌شود که توازن قوای جامعه را در شعاع نور امامت تنظیم می‌کند. این عدالتِ موزون، قوام‌بخش نظم حقیقی و مبدأ استقرار ساختارهایی است که توان پروراندن انسانِ رشید را دارند. در چنین افقی، هرگونه بالندگی تنها زمانی پایدار می‌شود که در نسبت وجودی با عدالتِ ولایی تعریف گردد.

[۲]. نظم در تراز ولایی، صرفاً چینش امور نیست، بلکه هندسه‌ای توحیدی است که پراکندگی اراده‌ها و نیروهای انسانی را در بافتی واحد و قدسی سامان می‌دهد. این هندسه، صورت‌بخش حرکتی است که از تفرقه به وحدت می‌رسد و استعدادهای جامعه را در مسیر تعالی الهی شکوفا می‌کند. بدون این هندسه، هیچ سازمان اجتماعی نمی‌تواند دوام معنوی و جهت‌مندی پایدار پیدا کند.