اصالت ضرورت تأسی به مصائب اهل‌البیت تا آخرین لحظات زندگی

اصول

• اصل الگوگیری جامع از مصائب اهل‌البیت به‌عنوان معیار کامل برای سنجش وفاداری و صبر در واپسین لحظه‌ها[1]
• اصل حیا و ادب در برابر مصائب بی‌مانند سیدالشهداء به‌عنوان نقطه اوج دینداری[2]
• اصل پیوند مستمر روح، عقل و بدن با اهل‌البیت تا آخرین دم حیات[3]
• اصل اشک ولایی به‌عنوان مهر قبولی درگاه برزخ و قیامت[4]
• اصل ترجیح درد اهل‌البیت بر درد فردی به‌عنوان نشانه بلوغ ایمانی[5]

[1]. انسان مؤمن باید همه سختی‌های زندگی، به‌ویژه هنگام احتضار، را در پرتو مصائب اهل‌البیت معنا کند. این تأسی نه یک انتخاب اختیاری، بلکه ضرورتی است که در آن، صبر و پایداری تنها زمانی به کمال می‌رسد که در مقایسه با عطش و زخم‌های کربلا سنجیده شود.

[2]. وفاداری حقیقی هنگامی آشکار می‌شود که انسان در سخت‌ترین شرایط خویش، به‌جای شکایت یا طلب آسایش، به یاد عظمت رنج‌های حسین بیفتد و از حیا در برابر او، حتی تمنای ساده‌ای همچون طلب آب را بر زبان نیاورد.