اصول

• ۱: اصل لزوم پذیرش تفاوت در کیفیت بهره‌مندی عامه از نور امام در دو دوره[۱]
• ۲: اصل تفاوت قائل شدن بین اشراق تکوینی مستمر و اشراق تشریعی کامل[۲]
• ۳: اصل ابتلاء و تمحیص ایمان به عنوان حکمت غایب شدن نور امامت[۳]
• ۴: اصل اصالت یافتن معرفت قلبی و بصیرت درونی در عصر غیبت[۴]
• ۵: اصل لزوم محافظت از حقیقت امامت در دوره غیبت توسط خود امام[۵]

[۱] . در زمان حضور معصوم، بهره‌مندی از نور امام، هم مستقیم و حسی است و هم معنوی و قلبی، در حالی که در عصر غیبت، این بهره‌مندی عمدتاً از طریق وسایطی مانند دعا، زیارات، توسل و عمل به فرامین منقول محقق می‌شود. این تفاوت در کیفیت درک، از حکمت الهی و سنت آزمایش بندگان سرچشمه می‌گیرد و افراد را به تلاش برای تعمیق ارتباط معنوی فرا می‌خواند.

[۲] . اشراق تکوینی امام که همان نورانیت وجودی و فیض بخشی به تمام ذرات هستی است، در همه ادوار ثابت و مستمر می‌باشد، اما اشراق تشریعی که شامل هدایت اجتماعی، قضاوت، اجرای حدود و رهبری ظاهری جامعه است، در زمان حضور به صورت کامل و عینی محقق می‌شود. این تمایز، دو بعد متفاوت اما مکمل نقش امامت را به وضوح نشان می‌دهد.