اصول

• ۱: اصل ریشه‌دار بودن اشراقیت اهل‌بیت علیهم‌السلام در مقام ربوبیت طولی[۱]
• ۲: اصل اتحاد ربوبیت و اشراقیت در ذات اهل‌بیت علیهم‌السلام[۲]
• ۳: اصل تقدم رتبی مقام ربوبی بر تجلیات اشراقی در نظام شناخت ولائی[۳]
• ۴: اصل تفاوت جوهری اشراقیت اهل‌بیت علیهم‌السلام با نورانیت دیگران به دلیل ربوبیت طولی[۴]
• ۵: اصل گستره اشراقیت متناسب با گستره دایره ربوبیت[۵]

[۱] . نورانیت و اشراقات اهل‌بیت علیهم‌السلام، امری عارضی، اکتسابی یا جدا از ذات ایشان نیست، بلکه این نورانیت، مستقیم و بی‌واسطه از مقام «ربوبیت طولی» آنان سرچشمه می‌گیرد. ربوبیت طولی به معنای تدبیر، پرورش و اداره موجودات در طول اراده و مشیت الهی است. بنابراین، اشراقیت ایشان، تجلی ذاتی و ضروری همان مقام ربوبی است. اگر ربوبیت را اصل بگیریم، اشراقیت، فرع و لازمه قطعی آن خواهد بود. این اصل، نور اهل‌بیت را از هر نور دیگری متمایز می‌سازد.

[۲] . در حقیقت وجودی اهل‌بیت علیهم‌السلام، میان «ربوبیت» (به معنای تصرف تکوینی و هدایتی) و «اشراقیت» (نورافشانی و ظهور) هیچ گونه جدایی و تفکیکی نیست. آنان ربّانی‌اند، پس نورانی‌اند. نورانیت آنان، عین ربوبیت آنان و ربوبیتشان، عین نورانیتشان است. این اتحاد، از وحدت حقیقت وجودی آنان نشأت می‌گیرد. این اصل، هرگونه تلقی دوگانه از شئون مختلف امام را باطل می‌شمرد.