اصالت فرصت‌طلبانه بودن مخالفت غاصبان سقیفه‌ای خلافت از غیبت حضورِ اجتماعی امیرمؤمنان تا دفن پیامبر

اصول

• اصل بهره‌برداری غاصبان سقیفه‌ای خلافت از غیبت موقت امیرمؤمنان برای تثبیت مخالفت[1]
• اصل برنامه‌ریزی غاصبان سقیفه‌ای برای شکل‌دهی جریان مخالفت در غیاب اجتماعی امام[2]
• اصل استثمار خلا غیبت حضور اجتماعی امیرمؤمنان برای توجیه اقدامات غاصبان[3]
• اصل شکل‌دهی شبکه‌های فرصت‌طلبانه در مخالفت با خلافت علوی در بازه زمانی حساس[4]
• اصل استفاده از فقدان حضور فعال امام برای ترویج ادعاهای غیرولایی[5]

[1]. این فرصت‌طلبی، زمینه قدرت‌یابی غیرولایی را فراهم کرده و مشروعیت حقیقی ولایت علوی را تضعیف کرد.

[2]. این اقدام، هماهنگی جامعه علیه ولایت الهی را افزایش داده و مقاومت مردمی را محدود ساخت.

[3]. غاصبان با سوءاستفاده از نبود هدایت مستقیم، مخالفت را مشروع جلوه داده و جایگاه امام را مخدوش کردند.