اصالت إثم بودن هر نوع ترک فعل تلعین

اصول

• اصل ابتناء حکم به إثم حرمت ترک تلعین بر نصّ الهی و سنت معصوم[1]
• اصل تقدم وجوب لعن بر هرگونه سکوت و بی‌طرفی نسبت به ملعونین[2]
• اصل تقوم هویت ولایی بر التزام به لعن و پرهیز از ترک آن[3]
• اصل لزوم استغفار و جبران در صورت ترک تلعین[4]
• اصل تلازم لاینفک میان ترک لعن و هم‌سویی با باطل[5]

[1] . گناه بودنِ ترک لعن از حکم مستقیم خداوند برمی‌خیزد. این ابتناء، ترک را به عصیان الهی ارتقا می‌دهد.

[2] . در این روایت، لعن مقدّم بر سکوت است و ترک آن معصیت به شمار می‌آید. این تقدم، بی‌طرفی را نفی می‌کند.

[3] . شیعه بودن با التزام به لعن پیوند دارد و ترک آن هویت ولایی را مخدوش می‌سازد. این تقوم، مرزبندی ایمان و نفاق را روشن می‌کند.