اصول
1: اصل توکل و اتکای کامل بر خداوند در تمامی تلاشها و اقدامات نظامی و دفاعی، فراتر از تکیه صرف بر توانمندیهای مادی و تجهیزات محدود انسانی[1]
2: اصل پایبندی به توحید عملی و رعایت دستورات الهی در همه تصمیمات و مواجههها با دشمنان برای حفظ استقامت و پیروزی واقعی[2]
3: اصل اهمیت اتکای صرف به محاسبات انسانی، علم و اعداد نظامی بدون توکل به خداوند در شرایط حساس و سرنوشتساز[3]
4: اصل اهمیت اعتماد و امیدواری کامل به وعدههای الهی و نصرت خداوند حتی در شرایط ظاهری نامساعد[4]
5: اصل اهمیت حفظ صبر و شکیبایی در مواجهه با مشکلات، موانع و دشمنان برای دستیابی به نتایج الهی و معنوی پایدار[5]
[1] .و پیروزی واقعی زمانی حاصل میشود که انسان با ایمان قلبی و توکل عملی بر خداوند، هر اقدامی را انجام دهد و آن را به نصرت الهی بسپارد. این اصل یادآور آیه است: «وَمَا رَمَیْتَ إِذْ رَمَیْتَ وَلَٰکِنَّ اللَّهَ رَمَى» (انفال، ۱۷)، که نشان میدهد حتی تیر و اسباب ظاهری، در نهایت به اراده الهی وابسته است و بدون یاری خداوند، هیچ اقدامی تحقق واقعی ندارد.
[2] . ایمان و توحید عملی باعث میشود فرد و جامعه در شرایط دشوار، اراده خود را از دست ندهند و تحت تأثیر فشارها و تهدیدات دشمن قرار نگیرند. قرآن میفرماید: «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِن تَنصُرُوا اللَّهَ یَنصُرْکُمْ وَیُثَبِّتْ أَقْدَامَکُمْ» (محمد، ۷)، یعنی نصرت و تثبیت گامها تنها زمانی واقعی است که انسان دست خود را در دست خدا قرار دهد.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.