چکیده
درک راهبردهای فرسایشی در رقابتهای سیاسی و رسانهای معاصر نشان میدهد که یکی از الگوهای مطرح در تحلیل محیطهای رقابتی، تلاش برای کاهش کارآمدی و توان تصمیمگیری ساختارهای حکمرانی از طریق مجموعهای از فشارهای چندلایه اقتصادی، رسانهای و ادراکی است. در چنین چارچوبی، مفهوم زمینگیرسازی به فرآیندی تدریجی اشاره دارد که در آن با بهرهگیری از عملیات شناختی، برجستهسازی ضعفهای مدیریتی، تشدید فشارهای اقتصادی و تقویت روایتهای انتقادی، تلاش میشود ظرفیت اقدام مؤثر در ساختارهای تصمیمگیری محدود شود. بررسی ابعاد این مسئله نشان میدهد که میزان اثرگذاری چنین راهبردهایی تا حد زیادی به متغیرهای درونی همچون انسجام نهادی، سرمایه اجتماعی، کارآمدی مدیریتی و کیفیت روایتگری رسانهای وابسته است. هرچه هماهنگی در پیامرسانی عمومی، شفافیت نهادی و توان تحلیل دادههای اجتماعی و رسانهای تقویت شود، امکان بهرهبرداری از فشارهای بیرونی کاهش مییابد. در مقابل، ناهماهنگی در روایتهای رسمی، ضعف در مدیریت ادراک عمومی و گسترش شکافهای اجتماعی میتواند زمینه اثرگذاری این راهبردها را افزایش دهد. از این رو توجه به تقویت امنیت شناختی جامعه، ارتقای سواد رسانهای، توسعه سازوکارهای گفتوگوی نخبگانی و ایجاد نظامهای پایش و تحلیل محیط رسانهای از اهمیت ویژهای برخوردار است. همچنین اصلاح ساختارهای تصمیمگیری، افزایش شفافیت در اطلاعرسانی و تقویت تابآوری اقتصادی از جمله اقداماتی است که میتواند ظرفیت مقابله با فشارهای ترکیبی را افزایش دهد. در نهایت، رویکردی متوازن که همزمان به مدیریت تهدیدهای بیرونی و تقویت ظرفیتهای درونی توجه داشته باشد، میتواند از تبدیل فشارهای محدود به چالشهای گسترده جلوگیری کرده و زمینه پایداری و کارآمدی ساختارهای حکمرانی را فراهم سازد.
واژگان کلیدی
زمینگیرسازی سیاسی، فشارهای ترکیبی، جنگ شناختی، روایتگری رسانهای، امنیت شناختی، انسجام نهادی، سرمایه اجتماعی، تابآوری اقتصادی، مدیریت ادراک عمومی، حکمرانی رسانهای
اصول
1: اصل صیانت از انسجام نهادی در برابر راهبرد زمینگیرسازی و فشارهای ترکیبی بیرونی[1]
2: اصل تقویت سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی در برابر عملیات روانی و جنگ شناختی[2]
3: اصل مدیریت هوشمند روایتگری رسانهای در مواجهه با راهبردهای فرسایشی دشمن[3]
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.