اصالت کارکرد فقاهت و مرجعیت فقیهان در صیانت از هویت دینی جامعه و مقابله با فشارهای سیاسی و فرهنگی استعماری

اصول

1: اصل نقش اجتهاد پویا و زمان‌شناس فقیهان در پاسخ‌گویی عاقلانه و مؤثر به فشارهای سیاسی و فرهنگی هر دوره[1]

2: اصل جایگاه مرجعیت علمی فقیهان به‌عنوان تکیه‌گاه اعتماد عمومی و عامل ثبات فکری جامعه دینی در شرایط بحرانی[2]

3: اصل ضرورت استقلال علمی، فکری و فقهی فقیهان برای حفظ اصالت دین و جلوگیری از نفوذ سیاست در معارف دینی[3]

4: اصل تشخیص دقیق شرایط اجتماعی و سیاسی جامعه در فرآیند تصمیم‌گیری‌های کلان فقهی و دینی فقیهان[4]

5: اصل تقدم حفظ موجودیت و کارکرد نهاد روحانیت و مرجعیت دینی بر برخی ملاحظات ظاهری در شرایط فشار و تهدید[5]

[1] . اجتهاد زمانی می‌تواند نقش واقعی خود را ایفا کند که نسبت به شرایط زمان و تحولات اجتماعی آگاه باشد. فقیه زمان‌شناس با درک فضای سیاسی و فرهنگی جامعه، بدون تغییر اصول دین، راهکارهایی ارائه می‌دهد که هم دینداری مردم حفظ شود و هم جامعه دچار بحران‌های شدید نگردد.

[2] . مرجعیت مبتنی بر علم و فقاهت، در دوران فشار و تهدید، موجب آرامش فکری مردم می‌شود و از سردرگمی و چنددستگی دینی جلوگیری می‌کند. مردم در چنین شرایطی با اعتماد به مرجعیت، مسیر صحیح دینداری را تشخیص می‌دهند.