اصالت ضرورت اهتمام عالمان دینی به گشودگی افق فهم سیاسی و بلکه مدیریتی

اصول

۱: اصل تلقی فراغت علمی به‌عنوان عرصه‌ای برای گشودگی ذهنی و تماس مستقیم با واقعیت‌های متحول سیاسی و اجتماعی جهان[1]

2: اصل عبور آگاهانه از انحصار دانشی متون رایج حوزوی به‌سوی درک گسترده‌تر از وضعیت واقعی جهان معاصر[2]

3: اصل هم‌زمانی رشد علمی دینی با شکل‌گیری حساسیت سیاسی پیش از دستیابی کامل به مراتب نهایی اجتهاد[3]

4: اصل آشکارشدن ناتوانی آموزش صرفاً درسی در توضیح پیچیدگی‌ها و تحولات شتابان دنیای بیرون از حوزه[4]

5: اصل فرو ریختن تصور خودبسندگی فضای آموزشی بسته در برابر تکثر اخبار، انقلاب‌ها و رخدادهای جهانی[5]

[1] . در این سیره، فراغت علمی نه زمان رکود و فاصله از علم، بلکه حالتی از رهایی ذهن از انحصار درس رسمی و آمادگی برای مشاهده و فهم تحولات زنده‌ای است که بیرون از محیط محدود آموزشی جریان دارد.

[2] . مطالعه روزنامه‌ها و مجلات سیاسی، بیانگر این معناست که بسنده‌کردن به منابع کلاسیک، مانع مواجهه با لایه‌های پنهان و نوپدید جهان می‌شود و افق فهم را محدود نگه می‌دارد.