اصول
۱: اصل ضرورت ایجاد توازن بین علوم سنتی حوزه و علوم نوین[1]
2: اصل روزآمد و کاربردی شدن دانش و بینش طلبه با یادگیری دانش نوین[2]
اصول
۱: اصل ضرورت ایجاد توازن بین علوم سنتی حوزه و علوم نوین[۱]
۲: اصل روزآمد و کاربردی شدن دانش و بینش طلبه با یادگیری دانش نوین[۲]
۳: اصل تقویت فعالیتهای دینی و آموزشی طلبه با یادگیری و کاربردی کردن علوم نوین[۳]
۴: اصل همافزایی علوم سنتی و نوین جهت عمیقتر شدن فهم طلبه[۴]
۵: اصل خلاقیت علمی و نوآوری طلبه با بهرهگیری از علوم و مهارتهای نوین[۵]
[۱]. طلبه باید در کنار تسلط بر دروس فقه، اصول و تفسیر، مهارتها و دانشهای نوین را فرا گیرد تا توانمندی علمی و اجتماعی او متنوع و جامع باشد. این توازن موجب میشود علوم نوین در خدمت علوم دینی قرار گیرند و از یک سو درک معاصر و از سوی دیگر حفظ ریشههای معرفتی را ممکن سازد.
[۲]. تحصیل نباید محدود به دورههای رسمی حوزه باشد. طلبه باید همواره به دنبال فرصتهای یادگیری، چه در داخل حوزه و چه خارج از آن، باشد تا دانش و بینش او روزآمد و کاربردی باقی بماند.






نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.