اصالت نفی انسان‌زدایی و حرمت‌شکنی در ساحت آفرینش الهی به عنوان مبنای کرامت عام بشری

اصول

۱: اصل پاسداشت کرامت فراگیر انسان به عنوان بنیان تفکر توحیدی و نقطه‌ی تقابل با انحصار قومی[۱]

۲: اصل بازگشت به وحدت روحی و وجودی انسان در برابر نظام تمایز نژادی و قبیله‌ای در الهیات یهودی[۲]

۳: اصل تأکید بر عدالت الهی به عنوان معیار برابری اخلاقی انسان‌ها در برابر نظام امتیازمحور قومی[۳]

۴: اصل احیای پیوند میان معنویت و عدالت اجتماعی به عنوان شرط بقای دین در تاریخ بشر[۴]

۵: اصل بازشناسی توحید به مثابه نفی بنیادین سلطه‌گری و تقدس‌بخشی به نژاد برتر[۵]

[۱] . کرامت انسانی در اندیشه‌ی توحیدی، حقیقتی ذاتی و غیرقابل سلب است که همه‌ی انسان‌ها را در مرتبه‌ی بندگی خداوند برابر می‌نشاند. این نگرش، هر نوع مرزبندی ارزشی بر پایه‌ی نژاد، قوم یا دین را نفی می‌کند و در برابر تفکر یهودی می‌ایستد که منزلت انسان را تابع پیوند خونی یا عضویت در قوم خاص می‌سازد. در این اصل، توحید نه فقط آموزه‌ای الهی بلکه معیار سنجش عدالت انسانی است و محور وحدت در آفرینش به شمار می‌آید.

[۲] . در بینش توحیدی، انسان‌ها از روح واحد الهی سرچشمه گرفته‌اند و هرگونه مرزگذاری طبقاتی یا نژادی، تخطی از حقیقت خلقت است. بر اساس این نگاه، برتری واقعی نه در تبار، بلکه در تقوا و عمل صالح معنا پیدا می‌کند. تفکر یهودی با قداست‌بخشی به نژاد خاص، پیوند روحی انسان‌ها را از هم می‌گسلد و جامعه‌ی بشری را به میدان برتری‌طلبی قومی بدل می‌سازد؛ در حالی‌که توحید، همه‌ی انسان‌ها را در پیشگاه خالق یکتا هم‌خون و هم‌ارزش می‌بیند.