اصالت ضرورت پرهیز از استفاده نامشروع از تاریخ و دین برای مشروعیت‌بخشی به سلطه و توسعه‌طلبی‌های ضدولائی و ضددینی

اصول

1: اصل محدودیت مشروعیت سلطه گروهی بر پایه تاریخ گزینشی و تحریف‌شده و تأثیر آن بر عدالت و کرامت انسان‌ها ^[1]

۲: اصل تحریف آموزه‌های دینی برای مشروعیت‌بخشی به قدرت گروهی و تثبیت امتیازات تباری به زیان عدالت و اخلاق جهانی[2]

۳: اصل اولویت دادن نسب و تعلقات گروهی بر فضایل اخلاقی و معیارهای ایمانی در ساختارهای ارزشی[3]

۴: اصل بازنمایی محدود و گزینشی تاریخ به نفع سلطه و توسعه‌طلبی گروهی و ایجاد انسداد اخلاقی و معرفتی ^[4]

۵: اصل جدایی آموزه‌های دینی از معیارهای اخلاق جهانی و عدالت فراگیر در گفتمان‌های قوم‌محور و نژادپرستانه[5]

[1] . تاریخ در گفتمان‌های قوم‌محور، به شکلی گزینشی روایت می‌شود تا اقدامات توسعه‌طلبانه و سلطه‌جویانه گروه خاص مشروع جلوه داده شود، و این محدودیت باعث تضاد بنیادین میان قدرت انسانی و معیارهای عدالت الهی می‌شود و توان جامعه در درک حقیقت و عبرت‌های تاریخی را کاهش می‌دهد.

[2] . در برخی نظام‌های فکری قوم‌محور، آموزه‌های دینی از محور معنوی خود جدا می‌شوند و به ابزار مشروعیت‌بخشی به سلطه و تبعیض گروهی تبدیل می‌شوند، که نتیجه آن کاهش عدالت الهی و فروپاشی معیارهای ارزش انسانی است.