اصالت بطلان هرگونه توجیه خشونت و غصب بر پایه تفاوت‌های دینی و قومی در پرتو کرامت عام انسانی

اصول

1: اصل تبیین کرامت فراگیر انسان به عنوان معیار نهایی عدالت و نفی هرگونه برتری یا تبعیض دینی، قومی و نژادی[1]

2: اصل حاکمیت اصل نفی خشونت و غصب حقوق انسانی تحت هیچ پوشش دینی یا قومی[2]

3: اصل مسئولیت اخلاقی انسان‌ها در صیانت از حقوق دیگران و عدالت اجتماعی به عنوان محور رفتار فردی و جمعی[3]

4: اصل پیوند میان معنویت، اخلاق و عدالت اجتماعی در تحلیل رفتار انسانی و نظم جامعه[4]

5: اصل محدودیت مشروعیت خشونت و سلطه در نگاه دینی و نفی هرگونه توجیه مذهبی برای امتیاز گروهی[5]

[1] . کرامت ذاتی انسان، ستون اصلی نظم عادلانه و اخلاقی است و هیچ تفاوت قومی، نژادی یا دینی نمی‌تواند مشروعیت‌بخش تبعیض، سلطه یا محدودسازی حقوق دیگران باشد. عدالت و اخلاق تنها در پرتو احترام به این کرامت تحقق می‌یابد و هر گونه برتری مصنوعی ناقض آن محسوب می‌شود.

[2] . هیچ گروه یا فردی به واسطه عضویت در قوم یا مذهب خاص، اجازه اعمال خشونت، غصب حقوق یا سلطه بر دیگران را ندارد و چنین اقداماتی با آموزه‌های توحیدی و اخلاقی در تضاد کامل است.