اصول
1: اصل پرهیز کامل از سخن گفتن درباره موضوعات ناشناخته برای جلوگیری از لغزشهای اخلاقی و عملی[1]
2: اصل اجتناب دقیق از ورود به امور غیرضروری و غیرواجب برای حفظ تمرکز و سلامت روان[2]
اصول
۱: اصل پرهیز کامل از سخن گفتن درباره موضوعات ناشناخته برای جلوگیری از لغزشهای اخلاقی و عملی[۱]
۲: اصل اجتناب دقیق از ورود به امور غیرضروری و غیرواجب برای حفظ تمرکز و سلامت روان[۲]
۳: اصل ارزشمندی خودآگاهی نسبت به محدوده دانش و مسئولیتهای شخصی در مدیریت رفتار و گفتار[۳]
۴: اصل اهمیت سکوت آگاهانه بهعنوان ابزاری مؤثر در تربیت اخلاقی و رشد شخصیتی[۴]
۵: اصل اجتناب از سخن گفتن درباره مسائل ناآشنا به منظور حفظ اعتبار و پرهیز از نقصان شخصیت[۵]
[۱] . سکوت در برابر مسائلی که فرد بر آنها آگاهی ندارد، مانع از ارتکاب اشتباهات گفتاری و آسیب به خود و دیگران میشود.
[۲] . بیان آنچه بر انسان تکلیف نشده، میتواند ذهن را مشوش کرده و مسئولیتهای بیمورد ایجاد کند.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.