اصالت تعریف شدن حکمرانی به اعمال حاکمیت توأمان دولت با مردم همراه با باورهای دینی و مفهومی منسجم و نظام‌مند

اصول

۱: اصل پیوند توأمان و هماهنگ میان مردم و دولت در فرآیند حکمرانی دینی با رعایت انسجام اجتماعی و پایبندی به ارزش‌های دینی[۱]

۲: اصل حکمرانی دینی در سایه ارزش‌ها و باورهای جامعه به‌عنوان چارچوب فهم مسائل اجتماعی و معنادارسازی فرآیندهای حکمرانی ^[۲]

۳: اصل وجود همزمان مسائل واقعی و عینی مردم در عرصه اجتماعی و آشکار شدن معنا و ساختار این پدیده‌ها در قلمرو حکمرانی دینی[۳]

۴: اصل نقش بنیادین باورها و آموزه‌های دینی در ایجاد انسجام فکری، ارزش‌محوری و نظم نظام‌مند در فرآیندهای حکمرانی دینی[۴]

۵: اصل تجلی ساختار حکمرانی در ابعاد نظری، فرهنگی و اجتماعی برای شکل‌گیری نظم و انسجام در روابط میان نهادها و مردم ^[۵]

[۱] . حکمرانی در معنای واقعی خود زمانی تحقق می‌یابد که تصمیم‌گیری‌ها و اداره امور، توأمان از ظرفیت‌ها، نقش‌ها و دیدگاه‌های مردم و دولت بهره‌مند باشد و انسجام آن بدون مشارکت فعال هر یک از طرفین ممکن نباشد، زیرا تعامل هم‌زمان دو سطح، زمینه ساز مشروعیت و اثرگذاری اجتماعی است.

[۲] . حکمرانی دینی بدون توجه به نظام ارزش‌ها و باورهای دینی جامعه معنا پیدا نمی‌کند، زیرا ارزش‌ها ملاک شناسایی مسائل اجتماعی و تعیین اهمیت آن‌ها هستند و تغییر در این نظام، تحولی اساسی در سبک، محتوا و مفهوم حکمرانی ایجاد خواهد کرد.