اصالت ضرورت انتقادات بی‌پروا در نقد ساختاری و کارکردی خود

اصول

• اصل بازتعریف نقش انتقاد از خود به عنوان خاستگاه تحول بنیادین[۱]
• اصل ضرورت فراتر رفتن از نقد سطحی به نقد ریشه‌ای مفاهیم و بنیان‌ها[۲]
• اصل تبدیل انتقاد از خود به مسئولیت جمعی برای برهم‌زدن موازنه‌های ناپایدار قدرت[۳]

چالش‌ها

• تسلط گفتمان‌های نمایشی بر مفهوم نقد به عنوان ابزار تبرئه و انکار[۴]
• نبود بلوغ فرهنگی[۵] برای پذیرش اشتباه فردی و نهادینه‌سازی نقد درونی[۶]

[۱]. در شرایطی که نقد بیرونی به انکار یا انحراف کشیده می‌شود، تنها نقد بی‌رحمانه از خویشتن می‌تواند بستر بازسازی فکری و نهادی فراهم کند.

[۲]. نقد واقعی زمانی محقق می‌شود که از بازتولید واژگان بی‌محتوا عبور کرده و بنیان‌های نظری، فکری و سیاسی را به چالش بکشد.