اصالت بهره از دعای بر عدم غفرانِ خلفای اول و دوم غاصب خلافت به جهت تأثیر آنان در انحراف أمّت نبوی

اصول

• اصل بهره‌گیری از دعای معصوم برای تثبیت عدم غفران غاصبان خلافت و آشکارسازی جایگاه ایشان در برزخ و قیامت[۱]
• اصل حجیت دعای معصوم در بطلان تاریخی و اعتقادی خلافت غاصبان و ایجاد معیار ولایی[۲]
• اصل پیوند میان دعای عدم غفران معصوم و قاعده سنت الهی در مجازات ظالمان[۳]
• اصل جایگاه دعای معصوم به‌عنوان ابزار معرفتی برای بازشناسی مصادیق انحراف و تحریف در امت[۴]
• اصل ارتباط میان دعای معصوم و استمرار برائت ولایی در حافظه جمعی امت[۵]

[۱]. دعای امیرالمؤمنین علیه‌السلام نسبت به غاصبان، حجتی روایی و اعتقادی است که جایگاه آنان را در عرصه برزخ و قیامت مشخص می‌سازد. این دعا مرز روشنی میان ولایت و غصب ایجاد می‌کند.

[۲]. نفرین معصوم نه تنها عاطفه نیست، بلکه در زمره ادلۀ ولایی برای نفی مشروعیت غاصبان قرار دارد و امت را از تطهیر تاریخی آنان بازمی‌دارد.