اصالت ضرورت اهتمام عالمان دینی به گشودگی افق فهم سیاسی و بلکه مدیریتی

اصول

۱: اصل تلقی فراغت علمی به‌عنوان عرصه‌ای برای گشودگی ذهنی و تماس مستقیم با واقعیت‌های متحول سیاسی و اجتماعی جهان[۱]

۲: اصل عبور آگاهانه از انحصار دانشی متون رایج حوزوی به‌سوی درک گسترده‌تر از وضعیت واقعی جهان معاصر[۲]

۳: اصل هم‌زمانی رشد علمی دینی با شکل‌گیری حساسیت سیاسی پیش از دستیابی کامل به مراتب نهایی اجتهاد[۳]

۴: اصل آشکارشدن ناتوانی آموزش صرفاً درسی در توضیح پیچیدگی‌ها و تحولات شتابان دنیای بیرون از حوزه[۴]

۵: اصل فرو ریختن تصور خودبسندگی فضای آموزشی بسته در برابر تکثر اخبار، انقلاب‌ها و رخدادهای جهانی[۵]

[۱] . در این سیره، فراغت علمی نه زمان رکود و فاصله از علم، بلکه حالتی از رهایی ذهن از انحصار درس رسمی و آمادگی برای مشاهده و فهم تحولات زنده‌ای است که بیرون از محیط محدود آموزشی جریان دارد.

[۲] . مطالعه روزنامه‌ها و مجلات سیاسی، بیانگر این معناست که بسنده‌کردن به منابع کلاسیک، مانع مواجهه با لایه‌های پنهان و نوپدید جهان می‌شود و افق فهم را محدود نگه می‌دارد.