اصالت مراسم عمومی به‌مثابه عرصه‌ جمع‌آوری اطلاعات

اصول

۱: اصل مشاهده مراسم جمعی به‌صورت عرصه‌ای مشروع برای تجمیعِ نشانه‌های انسانی و اجتماعی[۱]

۲: اصل حساسیتِ کاهش‌یافته جمع در فضای عاطفی مناسک به‌عنوان زمینه‌ای برای شکل‌گیری شواهد میدانی[۲]

۳: اصل نقش آگهی‌های محلی و اعلامیه‌ها در ارائه اطلاعات مکانی، زمانی و نمادین درباره شبکه‌های محلی[۳]

۴: اصل زنجیره تصویرسازی و حضور میدانی به‌منظور آشکارسازیِ ساختارهای انسانی نزدیکِ شهدا و فعالان محلی[۴]

۵: اصل شناساییِ مراکز نفوذ محلی از طریق پی‌بردن به ساختارهای پیوندی و دایره‌های حمایتی پیرامون شهدا[۵]

[۱] . مراسم‌ها و مناسک عمومی ظاهری قانونی و فرهنگی دارند که در ذهن ناظران بیرونی پوشش مشروع فراهم می‌آورد؛ این وضعیت موجب می‌شود اطلاعات ظاهراً عادی درباره شرکت‌کنندگان، محل و زمان رویداد به‌عنوان شاخص‌های قابل استناد در تحلیل‌های شبکه‌ای پدیدار شوند.

[۲] . فضای غم و همدلیِ مراسم‌های سوگواری اغلب حساسیت جمع را کاهش می‌دهد و امکان دیده‌شدنِ چهره‌ها و روابط نزدیک اجتماعی در وضعیتی کم‌انتظار را فراهم می‌سازد که این امر به ناظران خارجی شواهدِ رفتاری و اجتماعی می‌بخشد.