اصالت تبیین نقش وام‌های بین‌المللی در ایجاد بدهی‌های سنگین ملی به‌عنوان ابزار سلطه اقتصادی قدرت‌های جهانی

اصول

1: اصل وام‌دهی به‌عنوان ابزار نرم سلطه اقتصادی و سیاسی بر ملت‌ها[1]

2: اصل بدهی‌های ساختاری به‌مثابه زنجیر وابستگی و اسارت طولانی‌مدت[2]

3: اصل شرط‌گذاری‌های پنهان و محدودکننده در فرآیند اعطای وام‌های بین‌المللی[3]

4: اصل نفوذ سیستماتیک و مداوم در نهادهای مالی و بانک‌های مرکزی کشورها[4]

5: اصل بهره‌برداری از بحران‌های مالی برای مصادره ارزان منابع و دارایی‌های ملی[5]

[1] . اعطای وام‌های بین‌المللی با ارقام کلان، در ظاهر به‌عنوان کمک برای توسعه اقتصادی معرفی می‌شود، اما در واقع به‌مثابه ابزاری نرم و تدریجی طراحی شده است تا کشورها را به زنجیر بدهی بکشد و استقلال اقتصادی و توان تصمیم‌گیری سیاسی آنان را به مرور زمان در اختیار قدرت‌های مالی جهانی قرار دهد.

[2] . ایجاد بدهی‌های ملی نه به‌عنوان یک اتفاق موقت بلکه به‌عنوان ساختاری پایدار و هدفمند دنبال می‌شود، به‌گونه‌ای که کشورها در بلندمدت گرفتار زنجیری از تعهدات مالی می‌شوند و این وضعیت، آن‌ها را ناگزیر می‌سازد که در همه سطوح، از سیاست‌های داخلی تا روابط خارجی، مطابق میل و خواسته وام‌دهندگان رفتار کنند.