چکیده
این پژوهش با محوریت «اصالت لزوم افزایش بهرهوری نهادی دستگاههای دیپلماسی و نهادهای فرهنگی کشور در عمل اجرایی» به بررسی نقش کارآمدی ساختاری در ارتقای اثربخشی دیپلماسی عمومی، رسانهای و فرهنگی در سطح بینالمللی پرداخته و کارکرد نهادهای دیپلماتیک و فرهنگی را در مدیریت افکار عمومی جهانی، تقویت قدرت نرم و بازنمایی روایت ملی تحلیل میکند. در این چارچوب، کاهش کارآمدی دیپلماسی عمومی در شرایط جنگ روایتها، ضعف در هماهنگی نهادی میان دستگاههای فرهنگی و دیپلماتیک، انفعال نسبی نمایندگیهای سیاسی در عرصه افکار عمومی و ناکارآمدی در بهرهگیری از ظرفیت ایرانیان خارج از کشور به عنوان عوامل مؤثر در کاهش بهرهوری نهادی و تضعیف جایگاه بینالمللی کشور مورد توجه قرار میگیرد، بهگونهای که پراکندگی ساختاری و فقدان نظام ارزیابی عملکرد منسجم موجب کاهش اثرگذاری سیاست خارجی و محدود شدن توان رقابت رسانهای و فرهنگی در سطح جهانی تلقی میگردد. از منظر تحلیلی، این پژوهش بر پیوند میان دیپلماسی عمومی، دیپلماسی رسانهای، دیپلماسی فرهنگی و حکمرانی نهادی تأکید داشته و نقش ابزارهایی همچون دیپلماسی دیجیتال، شبکههای رسانهای بینالمللی، نظامهای ارزیابی عملکرد، حضور میدانی دیپلماتها و ظرفیت دانشگاهها و اندیشکدههای جهانی را در افزایش بهرهوری و کارآمدی نهادی برجسته میسازد. همچنین، چالشهایی نظیر ضعف انسجام نهادی، ناکارآمدی در مدیریت بحرانهای رسانهای، محدودیت در تربیت نیروهای دیپلماتیک نتیجهگرا و عقبماندگی در تطبیق با تحولات ارتباطی نوین به عنوان موانع اصلی ارتقای بهرهوری دیپلماسی مورد توجه قرار گرفته است. در مقابل، طراحی نظام دیپلماسی عمومی فعال، ایجاد شبکه یکپارچه دیپلماسی رسانهای، تقویت دیپلماسی کنسولی و دیجیتال، توسعه نظام ارزیابی عملکرد و افزایش حضور میدانی دیپلماتها به عنوان فرصتهایی برای بهبود کارآمدی نهادی و ارتقای قدرت نرم کشور معرفی میگردد. بر این اساس، پژوهش حاضر با تأکید بر ضرورت یکپارچهسازی نهادی، نهادینهسازی ارزیابی عملکرد، تقویت هماهنگی میان دستگاههای دیپلماسی و فرهنگی و ارتقای حضور فعال در فضای بینالمللی، در پی ارائه الگویی برای افزایش بهرهوری نهادی و بهبود اثربخشی اجرایی سیاست خارجی کشور است.
واژگان کلیدی
بهرهوری نهادی، دستگاههای دیپلماسی، نهادهای فرهنگی کشور، عمل اجرایی، دیپلماسی عمومی، دیپلماسی رسانهای، دیپلماسی فرهنگی، قدرت نرم، دیپلماسی دیجیتال.
اصول
۱: اصل ضرورت حضور فعال، میدانی و مستمر دیپلماتها، رایزنان فرهنگی و نمایندگیهای جمهوری در عرصه افکار عمومی و رسانههای بینالمللی[1]
۲: اصل بازتعریف نقش دیپلماسی عمومی در تقویت روایت ملی و حضور مؤثر در افکار عمومی کشورهای میزبان در شرایط بحران[2]
۳: اصل ساماندهی شبکههای ارتباطی ایرانیان خارج از کشور برای تبدیل ظرفیت مهاجرتی به سرمایه نرم راهبردی ملی در سطح جهانی[3]
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.