چکیده
این نوشتار بر ضرورت تبدیل «بیصدایی اجتماعی» به یکی از شاخصهای اصلی خطر نهادی و معیاری برای سنجش سلامت نظام ارتباطی دولت–ملت تأکید دارد. در این رویکرد، بیصدایی اجتماعی صرفاً به معنای سکوت افراد یا گروههای اجتماعی نیست، بلکه بیانگر وضعیتی است که در آن تجربهها، مطالبات، دیدگاهها و نیازهای بخشهایی از جامعه در چرخههای ارتباطی، تصمیمگیری و بازتاب نهادی انعکاس کافی نمییابد. تداوم این وضعیت میتواند نشانهای از ضعف در جریان گردش اطلاعات، کاهش کیفیت ارتباط میان جامعه و نهادهای رسمی، افزایش فاصلههای ارتباطی و کاهش ظرفیت نظام ارتباطی برای دریافت و بازنمایی واقعیتهای اجتماعی باشد. این نوشتار با تأکید بر ضرورت تبدیل بیصدایی اجتماعی به یک شاخص قابل سنجش، بر طراحی چارچوبهای مفهومی، روشهای مستندسازی، نظامهای پایش و تحلیل مستمر دادههای ارتباطی و اجتماعی تأکید میکند تا امکان شناسایی الگوهای خاموشی ارتباطی در میان گروههای مختلف جامعه فراهم شود. همچنین بر اهمیت بررسی تفاوتهای جغرافیایی، فرهنگی، نسلی و نهادی در شکلگیری بیصدایی اجتماعی و تحلیل روندهای تحول آن در طول زمان توجه دارد. در این نگاه، سنجش مستمر بیصدایی اجتماعی میتواند به شناخت دقیقتر کیفیت ارتباط میان دولت و ملت، بهبود فرآیندهای انتقال اطلاعات، افزایش ظرفیت پاسخگویی نهادهای عمومی، تقویت مشارکت اجتماعی و ارتقای سلامت نظام ارتباطی در سطوح مختلف حکمرانی کمک کند.
واژگان کلیدی
بیصدایی اجتماعی، خطر نهادی، سلامت نظام ارتباطی، دولت–ملت، نظام ارتباطی، ارتباطات اجتماعی، ارتباطات نهادی، مشارکت اجتماعی، گردش اطلاعات، بازتاب اجتماعی، شاخصهای ارتباطی، پایش اجتماعی، تحلیل ارتباطی، دادههای اجتماعی، نهادهای رسمی، حکمرانی، جامعه، تعاملات اجتماعی، سیاستگذاری عمومی، مطالعات ارتباطی.
اصول
۱: اصل جایگاه مفهومی «بیصدایی اجتماعی» در چارچوب شاخصهای خطر نهادی و سنجش سلامت نظام ارتباطی دولت ـ ملت[1]
۲: اصل ارتباط میان مفهوم «بیصدایی اجتماعی» و ساختار سنجش سلامت نظام ارتباطی دولت ـ ملت در قالب مجموعهای از شاخصهای توصیفی و تحلیلی[2]
۳: اصل جایگاه «بیصدایی اجتماعی» در چارچوب تحلیل فاصلههای ارتباطی میان نهادهای رسمی و بخشهای مختلف جامعه در نظام دولت ـ ملت[3]
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.