| چکیده |
| این تحلیل بر دگرگونی بنیادین در کارکرد تحریم و گذار از منطق فشار خطی به وضعیت شبکهای و غیرقطعی در نظم ژئوپلیتیک معاصر متمرکز است. در این چارچوب، مرگ قطعیت تحریم بهعنوان محور تحول، نشاندهنده فروپاشی رابطه مستقیم میان ابزارهای فشار و نتایج اقتصادی قابل پیشبینی است؛ روندی که در بستر ساختار چندقطبی و تضعیف انسجام در ساختار شورا و شورای امنیت تشدید شده است. در سطح کلان، امنیت اقتصادی و معیشتی از الگوی متمرکز به سمت معماری شبکهای و چندلایه حرکت کرده و مفهوم قطعیت تحریم جای خود را به وضعیت سیال، چندبرداری و وابسته به تعامل شبکهای بازیگران داده است. همزمان، شکلگیری اقتصادهای موازی، مسیرهای غیررسمی مبادله و بازآرایی زنجیرههای تأمین جهانی، کارکرد ابزارهای فشار را تضعیف کرده و مفهوم امنیت را از ثبات ایستا به تابآوری پویا تبدیل کرده است. در بُعد نهادی، واگرایی در ساختار شورا و چندمرکزی شدن تصمیمسازی جهانی موجب کاهش اجماع پایدار و تبدیل تحریم به ابزارهای تعلیقی و تفسیرپذیر شده است. در نتیجه، نقاط مثبت شامل گسترش مسیرهای جایگزین، افزایش تابآوری اقتصادی و کاهش انحصار ساختارهای مالی متمرکز، و نقاط منفی شامل پیچیدگی نهادی، ناپایداری جریانهای اقتصادی و گسست شفافیت اطلاعاتی قابل شناسایی است. در سطح چالش، محور اصلی به عدمتعیّن ساختاری ناشی از مرگ قطعیت تحریم و فرسایش قابلیت پیشبینی در نظم ژئوپلیتیک بازمیگردد و در بخش برنامهها نیز تقویت معماری امنیت اقتصادی چندلایه، توسعه زیرساختهای ژئومالی غیرمتمرکز، بازمهندسی زنجیره تأمین و تقویت همپیوندی اقتصادی درونزا بهعنوان رویکردهای کلیدی برای خنثیسازی اثرگذاری تحریم در ساختار چندقطبی مطرح میشود. |
| واژگان کلیدی |
| تحریم اقتصادی، نظم چندقطبی، امنیت اقتصادی، شورای امنیت، مرگ قطعیت، قطعیت تحریم، ساختار جهانی، اقتصاد مقاومتی، ژئوپلیتیک اقتصاد، امنیت معیشتی
|
اصول
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.