| چکیده |
| این مجموعه بر نقش بنیادین زبان فارسی در شکلدهی، انتقال و تداوم حکمت ملی ایرانی ولائی تأکید دارد و نشان میدهد که زبان نه صرف ابزار بیان، بلکه بستر اصلی تولید معنا در حوزه هویت فکری و فرهنگی است. در این چارچوب، پیوند میان زبان، حکمت، تاریخ و اسطوره موجب شکلگیری نظامی چندلایه از معنا میشود که هم ظرفیت تولید معرفت دارد و هم نیازمند تنظیم، استانداردسازی و توسعه مفهومی است. این وضعیت در عین گشودن افقهای گسترده فکری، با پیچیدگیهای اصطلاحی، آموزشی و ارتباطی نیز همراه است که مدیریت آنها مستلزم برنامهریزی ساختاریافته است. |
| واژگان کلیدی |
| زبان فارسی، حکمت ولائی، هویت ایرانی، ایرانی ولائی ، تاریخ ایران، فلسفه اسلامی، سهروردی، حکمت اشراق، فردوسی، شاهنامه، میراث فکری، زبان و اندیشه، اصطلاحشناسی فلسفی، متون حکمی، هویت فرهنگی، تمدن ایرانی ولائی |
اصول
1: اصلِ ابتناء تبیین، تدوین و انتقال حکمت ولائی بر ظرفیتهای زبانی، ادبی و مفهومی برخاسته از میراث فرهنگی و تاریخی جامعه ایرانی ولائی[1]
۲: اصلِ پیوند درونی زبان فارسی و حکمت ولائی در بازنمایی، صورتبندی و انتقال مؤلفههای هویت فرهنگی، تاریخی و تمدنی ایران ولائی[2]
۳: اصلِ جایگاه زبان ملی در صورتبندی مفاهیم حکمی، فرهنگی و هویتی مرتبط با سنت فکری و تمدنی ایران ولائی[3]
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.