اصالت آدم اول بودن امیرمؤمنان (علیه‌السلام)

اصول

۱: اصل فهم جایگاه وجودی امیرالمؤمنین (ع) به‌عنوان حقیقت «آدم اول» در منظومه معرفت نوری و سلسله مراتب آفرینش الهی[1]

2: اصل پیوستگی حقیقت انسان کامل با آغاز آفرینش در چارچوب ادراک عرفانی از وحدت وجود و ولایت الهی[2]

3: اصل وحدت نوری پیامبران الهی در امتداد حقیقت ولایت علوی به‌عنوان مدار هدایت در نظام توحیدی هستی[3]

4: اصل جایگاه «آدم اول بودن» به‌مثابه مرتبه‌ای حقیقتی فراتر از زمان در ساختار معرفت انسان‌شناسی الهی[4]

5: اصل حضور باطنی ولایت علوی در سراسر سیر تاریخی انبیاء به‌عنوان حقیقت جهت‌دهنده هدایت الهی[5]

[1] . در این نگاه، «آدم اول بودن» اشاره به مرتبه‌ای وجودی دارد که پیش از تعینات زمانی و تاریخی قرار می‌گیرد و ناظر به حقیقت نوری انسان کامل در نظام آفرینش است، نه یک تقدم زمانی در تاریخ بشری می‌باشد.

[2] . در این تلقی، انسان کامل به‌عنوان مظهر جامع اسماء الهی، در متن آغاز هستی حضور دارد و وجود او در پیوند با نظام کلی خلقت، محور معنا و جهت‌یابی هستی تلقی می‌شود.