اصول
1: اصل استقلال کامل حجیت ظهور اطلاقات در مواجهه با محدودیتهای جزئی عقلی و عرفی بدون خدشه به اعتبار فقهی[1]
2: اصل تمایز روشن میان محدودیتهای عملی و اعتبار شرعی اطلاقات در مسائل مستحدثه و پیچیده[2]
اصول
۱: اصل استقلال کامل حجیت ظهور اطلاقات در مواجهه با محدودیتهای جزئی عقلی و عرفی بدون خدشه به اعتبار فقهی[۱]
۲: اصل تمایز روشن میان محدودیتهای عملی و اعتبار شرعی اطلاقات در مسائل مستحدثه و پیچیده[۲]
۳: اصل لزوم پاسخگویی مستدل و مستند به اشکالات جزئی در فرآیند استنباط برای حفظ انسجام فقهی[۳]
۴: اصل بهرهگیری همزمان از عقل و عرف برای تحلیل دقیق قابلیت تحقق اطلاقات در شرایط نوین و مستحدثه[۴]
۵: اصل تمکین به محدودیتهای جزئی در تقیید بدون نفی اصل کلی و حجیت بنیادین اطلاقات[۵]
[۱] . حجیت ظهور اطلاقات، فارغ از محدودیتهای جزئی که در توان عقل یا عرف برای تحقق تقیید وجود دارد، بهعنوان یک اصل اساسی فقهی باقی میماند و مانع استنباط و اجرای احکام شرعی نمیشود.
[۲] . محدودیتهای عملی یا عدم امکان عقلی و عرفی تقیید، تأثیری بر اعتبار شرعی و حجیت اطلاقات ندارد و اطلاقات همچنان بهعنوان ابزار معتبر استنباط احکام در مستحدثات حفظ میشود.






نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.