اصول
1: اصل تأکید بر پایداری مستمر و قابلیت بازدارندگی مرزها بهعنوان مولفهای بنیادین در تضمین امنیت ملی و استقلال کشور[1]
۲: اصل تقویت پیوند میان حضور فعال نیروهای نظامی و حمایت مردمی در پهنههای راهبردی مرزی برای افزایش تابآوری اجتماعی و امنیتی[2]
۳: اصل ارتقای نقش نیروی انسانی متعهد، متخصص و دارای بینش راهبردی بهعنوان رکن اصلی تابآوری و اثرگذاری بازدارندگی در مرزها[3]
۴: اصل استقلال راهبردی مرزبانان و توان تصمیمگیری ملی برای تقویت اقتدار دفاعی داخلی [4]
۵: اصل نگریستن به مرزها از منظر تمدنی و هویتی بهعنوان حافظان عرصه موجودیت تاریخی، فرهنگی و جغرافیایی کشور[5]
[1] . بازدارندگی واقعی هنگامی معنا پیدا میکند که مرزها و نقاط حساس کشور از استحکام و پایداری ذاتی برخوردار باشند، زیرا مرزبانی مقتدر نخستین خط مقابله با تهدیدات خارجی و نماد اقتدار حاکمیت ملی است.
[2] . توان بازدارندگی پایدار زمانی حاصل میشود که نیروهای مسلح و جامعه محلی در یک تعامل مبتنی بر اعتماد و مسؤولیت متقابل قرار گیرند، زیرا این پشتوانه اجتماعی عمق استراتژیک دفاع را تضمین میکند.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.