اصالت حقیقی بودن ابنیت در آیه بودن امام زمان (عج)

اصول

• اصل پیوند دادن تربیت به حقیقت ابنیت در آیه بودن برای اتصال هدایت به ربوبیت طریقی فعلی درلحظه بندگی[۱]
• اصل فهمیدن آیه بودن امام زمان_(عج)به‌مثابه ظهور ربوبی معنا و نه نمادگرایی ذهنی یا تفسیر عرفی هدایت[۲]
• اصل نسبت دادن افعال وحی به ابنیت حقیقی امام زمان_(عج)برای صدور ربوبی تربیت و خروج از تحلیل انتزاعی[۳]
• اصل تفسیر ساختار وحی با اتصال به حقیقت ابنیت در آیه بودن برای تحقق ربوبی معنا و هدایت فعلی تربیت[۴]
• اصل شنیدن نداهای وحی با صدور از ابنیت امام زمان _(عج)برای اتصال دعوت به صدق ربوبی و فعلیت هدایت تربیتی[۵]

[۱]. وقتی تربیت از حقیقت ابنیت در آیه بودن جدا شود، معنا از ربوبیت زنده تهی می‌گردد. این پیوند، تربیت را از سطح ذهنی به فعلیت ربانی ارتقا داده و مسیر بندگی را از تحلیل عرفی به صدور زنده متصل می‌سازد.

[۲]. آیه بودن امام حی اگر صرفاً نماد تلقی شود، معنا از ربوبیت زنده جدا می‌شود. این اصل، تربیت را از نمادپردازی ذهنی خارج کرده و آن را به ظهور ربوبی معنا در وجود امام حی پیوند می‌زند تا بندگی فعلی تحقق یابد.