اصول
1: اصل بازنگری گسترده در تعریف مجاز فراتر از معنای صرفاً لفظی[1]
۲: اصل اهمیت دقیق شرایط وضع و انگیزه واضع در تعیین مصادیق مجاز[2]
اصول
۱: اصل بازنگری گسترده در تعریف مجاز فراتر از معنای صرفاً لفظی[۱]
۲: اصل اهمیت دقیق شرایط وضع و انگیزه واضع در تعیین مصادیق مجاز[۲]
۳: اصل نقش نیت و انگیزه در تحلیل معنای واقعی الفاظ فقهی[۳]
۴: اصل کاربرد نظریه مجاز در صیغه امر و دیگر دستورات شرعی با توجه به قصد حقیقی[۴]
۵: اصل تاکید بر تحلیل باطنی و کشف معنای حقیقی الفاظ در متون فقهی[۵]
[۱] . مجاز تنها محدود به «استعمال لفظ در غیر معنای اصلی» نیست و باید گستره آن شامل رعایت شرایط وضع، قیدهای تعیینشده و قصد و انگیزه واضع نیز شود تا تحلیل مفاهیم فقهی بهصورت جامع، دقیق و مطابق با مقاصد شرعی صورت گیرد.
[۲] . هر کاربرد لفظ که با قید یا انگیزهای که واضع در نظر داشته است مطابقت نداشته باشد، مجازی محسوب میشود و معیار اصلی تحلیل فقهی، قصد و شرایط وضع لفظ است که به فهم واقعی مراد شرعی کمک میکند.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.