اصول
۱: اصل محوریت تکوینی و تشریعی امامت در تثبیت نظام اعتقادی، فقهی و اجتماعی شیعه و نقش آن در انسجام کلی آموزهها و تمایز بنیادین از دیگر مذاهب و نظامهای سکولار[۱]
۲: اصل تحقق وحدت نظری و عملی شیعی از طریق سرپرستی مطلق معصومین و انسجامبخشی به همه ابعاد اعتقادی و اجتماعی با هدف تمایز قاطع از جریانهای اهل سنت و غیر دینی[۲]
۳: اصل جامعیت و فراگیری سرپرستی معصومین در هدایت ابعاد فردی، جمعی و اجتماعی جامعه اسلامی بر اساس مصالح کلان و قوانین الهی[۳]
۴: اصل تمایز ماهوی ولایت معصومین از ولایت عرفی، انتخابی و سیاسی در نظامهای سکولار و مذاهب غیرشیعی بر پایه مشروعیت الهی و نصوص قطعی قرآن و سنت[۴]
۵: اصل استمرار مشروعیت اجتماعی، اعتقادی و شرعی از نصوص قطعی قرآن و روایات[۵]
[۱]. امامت و ولایت، زیربنای فهم و اجرای تمام احکام و اعتقادات شیعی است. تمامی روابط اجتماعی، وظایف فردی و مصالح جمعی جامعه اسلامی در پرتو این محور سامان مییابد. بدون درک جایگاه امامت، پیوند میان اعتقادات، تکالیف و حقوق اجتماعی ناقص و پراکنده خواهد بود.
[۲]. سرپرستی معصومین سبب ایجاد انسجام اعتقادی و عملی در جامعه شیعه میشود و گسست و پراکندگی باورها را مهار میکند. محوریت ولایت، معیار روشن تفکیک شیعه از دیگر مذاهب و جوامع غیر دینی را فراهم کرده و پایدارسازی نظام اعتقادی و اجتماعی شیعه را تضمین میکند.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.