اصالت تعریف‌شدن حدّ جوهر تعبّدیه به مرتبه طینیت جسمانیه

اصول

• اصل تعریف‌شدن حدّ جوهر تعبّدی درطینیت جسمانیه ازطریق تثبیت تنزیل در اکوان وجودی[۱]
• اصل مرزبندی‌کردن تجلی جوهر تعبّدی در طینیت جسمانیه بدون انفصال از ریشهٔ تحت‌العرشی[۲]
• اصل تعیین‌پذیری آثار عبادی جوهر تعبّدی در طینیت جسمانیه با حفظ جهت‌گیری ولایی[۳]
• اصل تنظیم‌کردن نسبت جسم و جوهر تعبّدی برای جلوگیری از مادی‌سازی یا تجرید افراطی[۴]
• اصل پذیرش‌پذیرکردن جسم برای حمل جوهر تعبّدی از طریق استقرار طینیت متعادل‌شده[۵]

[۱] . جوهر تعبّدی وقتی در طینیت جسمانیه تعریف شود، امکان ظهور واقعی در عمل و بدن پیدا می‌کند، بدون آنکه ارزش باطنی آن کاهش یابد. این مرحله باعث می‌شود انسان عمل را نه صرفاً جسمی بلکه حامل نور و معنا تجربه کند و پیوند میان نیت باطنی و اثر عملی تقویت شود. هرگونه کوتاهی در آماده‌سازی طینیت، باعث می‌شود نور جوهر پراکنده یا کم‌رنگ شود و مسیر عبادی ناقص بماند. مانند منشوری که اگر زاویه یا کیفیت آن مناسب نباشد، نور عبوری را تحریف می‌کند. همچنین، این مرحله سکویی برای صعود دوباره به مراتب بالاتر جوهری فراهم می‌آورد و بدن را واسطهٔ نور می‌سازد، نه نقطه توقف.

[۲] . ارتباط نیت باطنی و عمل جسمانی باید مستمر و آگاهانه باشد، زیرا بدون این اتصال، عبودیت ممکن است به ظاهر محدود شود و جوهر تعبّدی در طینیت محصور گردد. این پیوند تضمین می‌کند که اعمال با منشأ ولایی هماهنگ باقی بمانند و از خطر توهم کفایت صرف ظاهر عمل جلوگیری شود. بدن و عمل در این مرحله مانند آینه‌ای زنده عمل می‌کنند و حضور نور در آن باید پیوسته بازخوانی شود. مراقبت از این نسبت باعث می‌شود عبادت هم در ظاهر و هم در باطن زنده باقی بماند. مانند گلخانه‌ای که بدون کنترل دما و رطوبت، گیاهان نمی‌توانند شکوفه دهند.