اصول
1: اصل ضرورت تلقی زمان بهعنوان سرمایه راهبردی در فرآیند تصمیمسازیهای مدیریتی[1]
۲: اصل تقدم اراده تحقق رضایت عمومی بر تشریفات فرساینده و کندکننده اداری[2]
۶,۰۰۰ تومان
اصول
۱: اصل ضرورت تلقی زمان بهعنوان سرمایه راهبردی در فرآیند تصمیمسازیهای مدیریتی[۱]
۲: اصل تقدم اراده تحقق رضایت عمومی بر تشریفات فرساینده و کندکننده اداری[۲]
۳: اصل مسئولیتپذیری مدیریتی در قبال زمان از دسترفته و تأخیرهای تصمیمگیری[۳]
۴: اصل ضرورت همافزایی نهادی و انسجام ساختاری در تسریع تصمیمات کلان ملی[۴]
۵: اصل عدالت در توزیع زمانی میان تصمیمات سودمند مردمی و تصمیمات زیانبار ساختاری[۵]
[۱] . در منطق حکمرانی کارآمد، زمان نه یک عنصر فرعی بلکه سرمایهای حیاتی و جبرانناپذیر است که اتلاف آن، موجب فرسایش اعتماد عمومی و سستی در پایههای پیشرفت ملی میشود.
[۲] . فرآیند تصمیمسازی هنگامی مشروع و مقبول است که در خدمت آسایش و منافع مردم قرار گیرد، نه آنکه در مسیرهای پیچیدهی اداری و رقابتهای نهادی، انرژی اجتماعی را تحلیل برد.






نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.